Podstawowe informacje
Oficjalna nazwa
Uzdrowisko Przerzeczyn Zdrój
Przerzeczyn-Zdrój,
ul. Zdrojowa 32
Lokalizacja
Gmina: Niemcza
Powiat: Dzierżoniowski
Województwo: Dolnośląskie
Uzyskanie statusu uzdrowiskowego
2009
Forma prawna
od 2017 r. uzdrowisko jest nieczynne
Właściciel, założyciel
Naturalne źródło lecznicze
Klimat
Woda mineralna
Liczba miejsc w uzdrowisku
od 2017 r. uzdrowisko jest nieczynne
Dostępność dla osob niepełnosprawnych
częściowa
Wskazania
Choroby układu nerwowego
Choroby aparatu ruchu
Terapie
Infrastruktura gminy
sportowo-rekreacyjna
usługi
Dojazd komunikacją publiczną
Odległość od miasta wojewódzkiego (krajskiego)
Wrocław, 60 km, 1:00 h
Opole 110 km, 1:30 h
Hradec Králové 115 km, 2:00 h
Strefa uzdrowiskowa
Architektura uzdrowiskowa
W uzdrowisku Przerzeczyn-Zdrój do 2017 r. funkcjonowały zakłady lecznictwa uzdrowiskowego: Sanatorium Uzdrowiskowe Akacja, Buk, Cis oraz Forsycja.
Historia
Pierwsza wzmianka o miejscowości Przerzeczyn-Zdrój pochodzi z 1264 r. W okresie kolonizacji niemieckiej zaczęto używać nazwy Bad Dirsdorf, nazwę Diersdorf stosowano do końca XIX w. oraz później, aż do roku 1945. Przerzeczyn-Zdrój jest najmniejszym w Polsce uzdrowiskiem, którego historia sięga 1802 r., kiedy odkryto tutaj źródła wody mineralnej – siarcz-kowej i żelazistej. Przyczyniło się to do rozwoju uzdrowiska. Wówczas wybudowano dwa pierwsze obiekty uzdrowiskowe. Gmina uzyskała status uzdrowiska w 2009 r. W uzdrowisku Przerzeczyn-Zdrój do 2017 r. funkcjonowały zakłady lecznictwa uzdrowiskowego: Sanatorium Uzdrowiskowe Akacja, Buk, Cis oraz Forsycja. Od 2017 r. uzdrowisko jest nieczynne.
Park Zdrojowy
Park Zdrojowy (3 ha) – z drzewostanem bogatym w egzotyczne gatunki.
Ważne osobistości uzdrowiska
Hydrogeologia, źródła
Jednostka hydrogeologiczna
Region sudetski, blok przedsudecki
Podłoże przeważnie ilastych osadów pliocenu, których miąższość wynosi około 50 m, stanowią proterozoiczne i/lub dolnopaleozoiczne utwory metamorficzne (gnejsy i serpentynity), zasadowe utwory wulkaniczne oraz karbońskie intruzje granitoidów. Należą one do dyslokacyjnej strefy Niemczy, ograniczającej od wschodu znajdującą się na obszarze bloku przedsudeckiego część kompleksu sowiogórskiego. Znane od średniowiecza Źródło słabo zmineralizowanej wody siarczkowej, wypływającej z utworów tarasowych Ślęży (Źródło Siarczkowe), zostało ujęte płytką studnią w 1825 r. (F. Pax, 1939). Zawartość siarkowodoru w wodzie wynosi tu około l mg/dm3 , wydajność ujęcia l m3 /h (samowypływ). Ze względu na zły stan techniczny i trwałe zakażenie bakteriologiczne Źródło nie jest eksploatowane.
Typ źródeł
wody radoczynno-siarczkowe, zawierające siarczki wapnia i magnezu są unikalnymi naturalnymi wodami leczniczymi nie tylko w skali Polski, ale także Europy
Poszczególne źródła
|
Nazwa źródła |
Całkowita mineralizacja (mg/l) |
Głębokość odwiertu (m) |
Skład chemiczny |
|
Odwiert nr II |
430 |
10 |
prostá voda (slabě mineralizované), Rn+S |
|
Odwiert nr VIII |
550 |
11 |
prostá voda (slabě mineralizované), Rn+S |
|
Odwiert nr IX |
480 |
10 |
prostá voda (slabě mineralizované), Rn+S |
Znaczące atrakcje turystyczne
Kontakt
doc. RNDr. Irena SMOLOVÁ, Ph.D.
irena.smolova@upol.cz
Katedra geografie
Přírodovědecká fakulta
Univerzita Palackého v Olomouci
17. listopadu 12
771 46 Olomouc
Lecznictwo uzdrowiskowe na pograniczu czesko-polskim i jego wkład w rozwój regionalny - Spa 4 Development
