Karlova Studánka [polsky]

Drewniane budownictwo podgórskie i nawiązujący do antyku klasycyzm z okresu budowy uzdrowiska w latach 1780-1931. Budowa obiektów uzdrowiskowych trwała w latach 1780-1931 pod kierunkiem Wielkich Mistrzów Zakonu Rycerzy Niemieckich (Zakon Krzyżacki). Największy rozkwit uzdrowiska datuje się na lata 1930 – 1940. Wśród najważniejszych działających tu budowniczych był architekt Anton Onderka, który od 1827 roku był zaangażowany we wszystkie ważne budowle uzdrowiska.

Główny budynek uzdrowiskowy, dawniej Hotel Zdrojowy, powstał w czasie kryzysu gospodarczego w latach 1928 – 1931 według projektu wiedeńskiego architekta Antona Köstlera. Był to jak na swoje czasy bardzo nowoczesny i okazały budynek, który po wojnie przyjął nazwę Libuše.

Willa Eugen (zabytek kultury) – według projektu Franza Kachlera, z kwadratowym murowanym parterem, nad którym znajduje drewnienie piętro z balkonami.

Dom Śląski (dawniej Lotaryński) – kazał zbudować ostatni z Habsburgów, noszący tytuł Wielkiego Mistrza Zakonu Rycerzy Niemieckich Arcyksiążę Eugeniusz Austriacki.

Kaplica św. Huberta, barokowy, drewniany, ośmioboczny budynek sakralny, z salą zwieńczoną płaskim stropem wykonanym z desek. Kaplica stoi na kamiennej podmurówce. Ma kopułowaty dach kryty gontem z wieżą o baniastym kształcie, dzwonnicą i krzyżem Zakonu Rycerzy Niemieckich.

Pawilon muzyczny – wyjątkowy drewniany budynek zbudowany na podstawie projektu architekta Antonína Onderki w latach 1836 – 37 jako tzw. Salon Uzdrowiskowy. Budynek, który od początku pełnił funkcję sali muzycznej i teatralnej, zachował się w niemal niezmienionym stanie. Wejściowa, zaokrąglona część jest uzupełniona przez białe kolumny toskańskie. Zachował się również jeden z trzech drewnianych żyrandoli zaprojektowanych przez Ericha Hurdena z wiedeńskiej Akademii Sztuki.

Pierwsze wzmianki o źródłach leczniczych pochodzą z pierwszych dziesięcioleci XVIII wieku, a początki lecznictwa uzdrowiskowego sięgają 1875 roku. Po raz pierwszy badania składu chemicznego wody mineralnej przeprowadzono w 1780 roku na zlecenie Wielkiego Mistrza Zakonu Rycerzy Niemieckich Franciszka Maksymiliana, którego imieniem nazwano również pierwsze źródło. Przy źródle tym w 1785 roku zbudowano pierwszy budynek sanatoryjny. W 1803 roku uzdrowisko nazwano od imienia arcyksięcia Karola Ludvíka, wnuka Marii Teresy, Karlovą Studánką (po polsku Źródło Karola). Dzisiejsze źródła Vladimír i Petr zostały wydrążone w latach 60. XX wieku.

Uzdrowisko Karlova Studánka leży w dolinie Białej Opawy. Od samego początku szczególną troskę poświęcano ukształtowaniu krajobrazu w bezpośrednim otoczeniu obiektów uzdrowiskowych. Obecny park zdrojowy powstał według projektu prof. Ivara Otruby z 1961 roku, który zaproponował modyfikację sadu i trawników. Częścią parku jest również ekspozycja geologiczna.

Maxmilián II. – Wielki Mistrz Zakonu Rycerzy Niemieckich Maksymilian II w 1780 roku zlecił wyremontowanie tutejszych źródeł, a później wybudowanie drewnianego budynku, który pełnił funkcję uzdrowiska i oferował zabiegi związane z klimatem górskim oraz pierwsze kąpiele w wodzie ze źródeł. Dlatego tez jest uważany za założyciela uzdrowiska Karlová Studánka.

Ivar Otruba – profesor architektury krajobrazu, jest autorem projektów budowli krajobrazowych w Republice Czeskiej i za granicą, zaprojektował m.in. zagospodarowanie terenu parku zdrojowego w Karlovej Studánce.

Jednostka hydrogeologiczna
Skała macierzysta północnej części Sudetów Wschodnich (6431)

Typ źródeł
Węglanowe, wodorowęglanowe, wapniowo-magnezowe, słabo zmineralizowane, żelaziste, zimne, hipotoniczne wody mineralne.

Poszczególne źródła