Jedlina-Zdroj [polsky]

Najstarsze wzmianki o mieście pochodzą z XIII wieku, a nazwa pochodzi od pięknych lasów jodłowych, które tu rosły. W tym czasie była to osada drwali Bolka I. – księcia świdnicko-jaworskiego. Pierwsze źródła wody mineralnej odkryto w XVI wieku, aw XVIII wieku uznano je za lecznicze i zaczęto je wykorzystywać na większą skalę.

W 1723 r. Osada stała się uzdrowiskiem. Źródło nazwane na cześć Charlotte, żony Hansa Christophera Barona von Seher-Thossa – właściciela Jedlinki, nazywało się Charlottenbrunn. Nazwę tę przyjęła cała Jedlina i była używana do 1945 roku.

Uzdrowisko nie było zniszczone, ale po 1945 roku nie podjęło działań leczniczych. W latach 50. część dawnych sanatoriów i pensjonatów zamieniono na domy wczasowe zakładów pracy. W szczytowym okresie było tu do tysiąca miejsc w obiektach wczasowych. Na skutek rozwoju kopalni w Wałbrzychu i okolicach, prawie całkowicie zanikły źródła mineralne. Jedlina zmieniła również swój charakter, stała się osiedlem, do którego przyłączono okoliczne wsie z zakładami przemysłowymi. W samym uzdrowisku też istniały drobne zakłady przemysłowe z działającą do 1960 roku fabryką tektury. Dopiero od 1962 roku wznowiono działalność uzdrowiskową, ale w ograniczonym zakresie, jako filii Szczawna-Zdroju, z którego dostarczano wodę do picia i zabiegów. W tej sytuacji Jedlina nie rozwijała się, a baza uzdrowiskowa ulegała zaniedbaniom i zniszczeniom. Po dawnej pijalni wód pozostała tylko altana na środku Placu Zdrojowego, odremontowano natomiast zakład przyrodoleczniczy i klub. Kilkakrotnie przymierzano się do odtworzenia, znanego jeszcze przed 1945 rokiem, ujęcia J-300, potem odkryto nowe ujęcie J-600, ale zawsze brak środków stawał na przeszkodzie we wznowieniu wydobycia wód mineralnych i usamodzielnienia uzdrowiska.

Park zbudowany v letech 1820 – 1830, swoim zasięgiem obejmuje pijalnię wód mineralnych (dawny pawilon źródła wód mineralnych), dawną halę spacerową (obecnie jadalnia uzdrowiskowa i restauracja), nową halę spacerową z oranżerią (palmiarnią). W roku 2011 park został poddany rewitalizacji, utworzono nowe alejki, kwietniki, ustawiono elementy małej architektury ogrodowej (ławki, latarnie).

Charlotta Seherr-Thossa – w 1723 nabyła łąkę ze źródłem i wieś stałą się oficjalnie uzdrowiskiem.

Woda wystêpowa a w piaskowcach górnego karbonu w pobliżu ich kontaktu z dolnopermskimi porfirami felzytowymi. Wydobywanie wêgla w zagłębiu wałbrzyskim spowodowało zdrenowanie wody i zanik żródeł. W latach 1966 i 1968 wykonano tu dwa wiercenia (J-300, 292 m i J-600, 365 m).

Jednostka hydrogeologiczna
Region sudecki (125)

Poszczególne źródła