Cieplice Slaskie-Zdrój [polsky]

Dom zdrojowy – budowy I – III z lat 1926, 1897 i 1959).

Lalka – wzniesiony około 1900 roku zabytkowy budynek położony w centrum uzdrowiska, na skraju Parku Zdrojowego.

Edward (ul. Park Zdrojowy 4) – budynek w centrum uzdrowiska w Parku Zdrojowym, rok budowy 1867, ostatnia modernizacja 2013r.
Dawna nazwa Kursaal. Wzniesiony w latach czterdziestych XIX w. (wzmiankowany po raz pierwszy w 1849 r.) z użyciem form późnoklasycystycznych, posiadał pierwotnie od frontu (nieistniejący obecnie) kolumnowy portyk oraz od południa przeszklony salon z widokiem w stronę pasma Karkonoszy. Budowlę gruntownie przebudowano w latach 1867-1868 według projektu Bockscha, architekta Schaffgotschów.

Villa Polonia – obiekt położony w centrum uzdrowiska przy głównym deptaku, na skraju Parku Zdrojowego (rok budowy 1930, ostatnia modernizacja z remontem pokoi 2016 rok).

Sanatorium Uzdrowiskowe Marysieńka – budynek w centrum uzdrowiska (rok budowy 1900, ostatnia modernizacja 2011 rok).

Długi Dom – dzięki prowadzonej z wielkim pietyzmem przebudowie zbudowanego w 1696 roku obiektu powstał nowoczesny obiekt zdrojowy (całkowicie zmodernizowany w 2014 i 2015 roku).

Galeria wraz z Teatrem Zdrojowym – worząca jeden kompleks budowli, wybudowany w pierwszej połowie XIX wieku.

Drewniana muszla koncertowa –wzniesiona w 1831 roku, w której w maju organizowane są cykle imprez pod nazwą Wiosna Cieplicka.

Prwsze przekazy ustne, które następnie pojawiły się w rękopioemiennych kronikach, mówią o roku 1175, kiedy to źródła cieplickie miały zostać odkryte przez pasterza Owiec. Źródła historyczne dotyczące Cieplic pochodzą z XIII w. Przywilejem z dnia 8 marca 1288 r. Bolko, książę śląski, pan na Lwówku dał za zgodą mieszczan jeleniogórskich…” pozwolenie na budowę w pobliskich Marczycach zajazdu, który „…na wieczne czasy, ma pozostać własnooecią zakonu joannitów…”.Datę tę można uznać za początek istnienia uzdrowiska cieplickiego. Już jednak w 1381 r. Cieplice Śląskie przeszły na własność rodu Schaffgotschów, a od 1403 r. częoeciowo także cystersów, którzy stali się właścicielami „małego źródła” zwanego później „kooecielnym. Cieplice Śląskie stały się słynnym uzdrowiskiem między XVII a XX wiekiem. W miarę wzrostu liczby zabiegów leczniczych zwiększało się zapotrzebowanie na wodę, które starano się zaspokajać przez pogłębianie źródeł studniami kopanymi, a także wiercąc w nich otwory o głębokooeci nieprzekraczającej 60m.

Park Zdrojowy
Park Zdrojowy (17 ha) od północy przylega do Placu Piastowskiego i bezpośrednio sąsiaduje z Pałacem Schaffgotschów, zabytkowymi budynkami uzdrowiskowymi Edward i Lalka oraz zabudową mieszkaniową. Park został założony w XIX wieku, na bazie XVIII-wiecznego ogrodu francuskiego, przez ogrodnika Waltera z Bukowca i architekta Carla Antona Mallickha. Główną oś kompozycyjną wyznacza dwurzędowa aleja lipowo-klonowa. W Parku zidentyfikowano wiele gatunków drzew i krzewów i znajdują się zabytkowe obiekty architektoniczne.

Park Norweski
Park Norweski (15,6 ha) sąsiaduje z Parkiem Zdrojowym, oddziela je tylko rzeka Wrzosówka. Zastał założony na początku XX wieku przez właściciela fabryki maszyn papierniczych Eugena Fulnera. Nazwa Parku pochodzi od drewnianego pawilonu wybudowanego na wzór restauracji w Oslo (Norwegia). Ornamenty znajdujące się na szczycie dachu pawilonu, tzw. „smocze głowy” oraz ażurowe podkreślenia kalenic dachu nawiązują do skandynawskiego budownictwa ludowego. 

Jednostka hydrogeologiczna
90 – sudecki region hydrogeologiczny, podregion izersko-karkonoski, w którym główny poziom użytkowy wód podziemnych znajduje się w utworach krystalicznych paleozoiku i proterozoiku

Typ źródeł
Wody termalne Cieplic Śląskich-Zdroju są najważniejszym wystąpieniem takich wód w regionie sudeckim. Wody termalne uzdrowiska należą do jeleniogórskiego systemu geotermicznego. Wody termalne związane są z karbońskimi granitami i granodiorytami. Skład chemiczny wód jednolity, są to wody o składzie SO4–HCO3–Na +F, których mineralizacja 500 – 620 mg/l.

Poszczególne źródła